fbpx

Arnhem 1944 – 1947 (trilogie 3/3)

Van Otterlo gingen ze zonder een echt plan op weg richting Amersfoort. Het kan bijna niet dat ze daar na een dag aankwamen. Dus hebben ze ergens overnacht. Uiteindelijk kwamen ze aan in Hoogland, een dorpje vlak bij Amersfoort, vonden onderdak bij een vriendelijke boer en we hadden het goed van eten en slapen.

Vader werd wel ingezet als boerenknecht. Hij moest wel de kost voor ons allen verdienen.
We woonden en sliepen in zo’n kelder onder de opkamer, met ramen tegen het plafond. Je zag de voeten van iemand die daar buiten voorbij liep. Op een dag vloog er een granaatscherf door een raam, die bleef steken in het jasje van mijn zusje dat daar aan een spijker hing.

Moeder vertelde, dat ik van schrik poepte en plaste in mijn luier!

 

In maart 1945 werd mijn broertje geboren op de keukenvloer. Na acht maanden werd het einde van deze gruwelijke oorlog getekend. Het duurde nog een half jaar voordat de Arnhemmers terug naar huis konden. Eerst moest er puin en gevaarlijk materiaal geruimd worden. Mijn vader mocht al eerder terug naar ons huis. Van 14 t/m 17 mei 1945 kreeg hij toestemming om uit te zoeken of hij de bakkerij weer bruikbaar kon krijgen. Dat viel erg tegen, want vrijwel alles was geroofd. (zie foto van vergunning) https://arnhemshart.nlWel vond hij nog onze radio in een ton onder een laag kolen en hij werkte nog!

 

Vanaf de periode 1946/47 heb ik eigen herinneringen. Heb nog gelopen op de Baileybrug, die voor nood naast de verwoeste Rijnbrug was gelegd. Dat was wel een beetje angstig, want er lagen losse planken op als rijvlak en daartussen grote kieren. Ik stond een keer bij de Zypsepoort te kijken naar een lange colonne Canadese legervoertuigen. Uit een passerende jeep gaf een soldaat mij een reep chocola. Toen het meeste puin geruimd was, kwam het openbaar vervoer weer op gang. De trams kwamen niet meer terug. Van bussen was nog geen sprake. We werden vervoerd in legervrachtwagens. Met een zeil erover en twee houten banken aan weerskanten. Bij het instappen werd je geholpen door een soldaat, want de achterkant was heel hoog. Zeker voor een ventje als ik. Overigens hielpen ze liever jonge meiden de “bus” in!

Peter van Onna
https://arnhemshart.nl

 

 

 

 

 

 

©foto’s: Gelders Archief

Peter van Onna

Voor Arnhems Hart schrijf ik stukjes die betrekking hebben op de binnenstad. Van leuk tot nadenkende verhalen.

Geef je reactie hieronder:

Agenda - Evenementen

error: ©Copyright Bewonersgroep Arnhems Hart