Evacuatie: september 1944

Drie jaar was ik. Daarom kan ik mij er niets over herinneren, maar de vele verhalen, die ik kort na de oorlog hoorde, gaven me een duidelijk beeld van wat er zoal was gebeurd. Gedurende de aanval naar de brug werden op de Rijnkade en Weerdjesstraat huis voor huis veroverd. In die Weerdjesstraat woonde ik. Mijn ouders, zusje en ik en nog een paar buren zaten in de kelder. Daar hebben we een paar dagen vertoefd.

Toen de slag voorbij en verloren was, moesten alle inwoners op bevel van de bezetter de stad verlaten. Dat was een enorme activiteit. Met karren, enkele fietsen zonder banden, kruiwagens en Evacuatie-van-het-centrum-van-Arnhem-P-J-de-Booys-Gelders-Archiefkinderwagens namen de mensen wat spullen mee. Mijn ouders hadden geen vervoermiddel, maar vader had een koffer met het meest noodzakelijke. Daarnaast was moeder zwanger.

De eerste dag liepen we naar Otterlo, waar we in een boerderijtje konden overnachten. In een stal in het hooi. Er waren daar zoveel mensen, dat we de volgende dag verder moesten trekken. We zijn toen helemaal naar Hoogland, een dorpje bij Amersfoort, gelopen. Daar vonden wij onderdak bij een boer.

Van die “wandeltochten” heb ik vermoedelijk een grote hekel aan lopen over gehouden. Waarschijnlijk heeft mijn vader me wel stukken https://www.niod.nl/nl/70jaar-wo2/inwoners-arnhem-ge%C3%ABvacueerdgedragen, maar hij had ook die koffers en mijn zusje, van pas vijf, die zal ook wel geklaagd hebben.

In die boerderij vertoefden wij in een ruime kelder, je-weet-wel onder de opkamer. Daar zaten hoog bij het plafond ramen in. Wanneer daar iemand langs liep kon je alleen de voeten zien. Nu werd er daar in de omgeving nog behoorlijk gevochten. Op een dag vloog er een granaat door zo’n raam, dwars door de kelder en sloeg in de wand door het jasje van mijn zusje, dat daar hing. Ik schrok zo, vertelde mij later een tante, die daar ook onderdak had gevonden, dat ik piste en poepte in mijn broek!

Tja en dat is zo’n beetje mijn tweede oorlogstrauma geworden …… Voor de rest van mijn leven schrik ik van iedere knal. Nog nooit heb ik een rotje of ander vuurwerk afgeschoten.

Met oud- en nieuwjaar blijf ik binnen.

Peter van Onna

Een korte versie van mijn verhaal die ik laatst deed op de Airborne herinneringsmaaltijd in de Rodenburgstraat onder muzikale begeleiding van Paulo.

 

©ArnhemsHart.nl

 

 

Peter van Onna

Voor Arnhems Hart schrijf ik stukjes die betrekking hebben op de binnenstad. Van leuk tot nadenkende verhalen.

Geef je reactie hieronder:

error: ©Copyright Bewonersgroep Arnhems Hart